Recensie van het concert op 19 juni in de Mythe door Jeanette Vergouwen-de Caluwe
Het zomerconcert van het Zeeuws Orkest (HZO) was warm van sfeer en enthousiasme, en dat kwam niet door de tropische hitte maar vooral door de speciale keuze van Russische heel verschillende composities. De zaal in de Mythe in Goes was vrijdag 19 juni lekker vol en het orkest begon met een sprookjesachtige ouverture van Tsjaikovski.
Chef-dirigent Ivan Meylemans zorgde er in de afgelopen jaren voor dat de kwaliteit enorm steeg, maar ook dat er naast de discipline altijd plaats over is voor een lichte toets en humor. Het spelplezier is dan ook zichtbaar aanwezig bij de musici. Het sierlijke en ritmisch van de dansen uit het Zwanenmeer kwamen goed uit en ook was er een zweem van weemoed aanwezig, Dat zorgde voor een goede overgang naar Liederen en Dansen van de Dood van Modeste Moessorgski die overtuigend werden gezongen door bas Raoul Steffani.
In deze vier liederen op teksten van een bevriende dichter toont de dood zich in verschillende gedaanten: als een vriend van een knaap, de verleider van een jonge vrouw, en hij begeleidt ook een dronken boer en een militair naar hun eind. Qua emotie en intensiteit doen deze liederen denken aan volksverhalen. Dood, angst, maar ook verdriet en het aanvaarden van de dood zijn voelbaar aanwezig in deze liederen. Het vermoeden bestaat dat Moessorgski deze liederencyclus schreef voor zijn eigen naderende dood. De orkestratie van Sjostakovitsj geeft alle kansen aan de zanger om te schitteren. Raoul Steffani bezit een grote tessituur en een warm timbre. Zijn dictie is goed en zijn interpretatie is doorleefd. De dramatiek in het tweede lied vond ik sterk. Ik zou graag Steffani over tien jaar nog eens deze liederen willen horen zingen, ik denk dat hij ze dan intenser en met nog meer innerlijke emotie zal interpreteren (en liefst met de Russische tekst).
Na de pauze speelde HZO de Tweede symfonie die Rachmaninov aan het begin van de 20ste eeuw componeerde. Rachmaninov vond zichzelf geen echte grote componist van symfonieën, hij schreef graag voor piano (denk aan zijn vermaarde pianoconcerten). Het is een conventioneel, niet zo heel vaak uitgevoerd vierdelig werk met een Scherzo als tweede deel.
Rachmaninov begint in het Allegro in een heerlijke sfeer met een thema dat in alle delen terugkomt, Rachmaninov was een meester van de melodie, hij weet emotie en kracht op te roepen en mengt ideeën en thema’s ingenieus door zijn muziek, vaak in een afwisseling van innige, weemoedige en krachtige scènes. HZO speelde deze machtige symfonie in de verkorte versie, dus zonder de herhalingen in het eerste deel.
De romanticus Rachmaninov kwam goed over in het Sibelius-achtige Allegro waar na de. rustige inleiding, vol wanhoop, zich een emotionele ontlading ontwikkelde. HZO wist de spanning goed vast te houden en musiceerde intens en vol overgave.
Het Scherzo klonk open en blij met een spannend contrast in het middendeel. In het langzame derde deel, Adagio, viel vooral de geweldige klarinetsolo op. Diep romantisch en vol emotie. De ondersteuning van de andere houtblazers en de hoorns mocht er trouwens ook zijn.
De strijkersgroepen munten uit in sonoor en accuraat samenspel.
De Finale verdreef de pastorale en vredige sfeer maar vormde wel een geweldige klinkende climax. Na een tumultueus begin werd er mooi gefraseerd. De Russische romantische muziek golfde als het ware de zaal in, golven van uitbundige klanken en met een weldadige warmte.
Het was echt genieten van al die romantische muzikale golven en de liefde waarmee gemusiceerd werd. HZO zorgde voor een zomers en tevreden gevoel, het was een warm concert in alle opzichten, vooral hartverwarmend warm.…..
Nog te horen vandaag zaterdag 20 juni in de Nicolaaskerk in Brouwershaven en morgen zondag 21 jun in de Grote Kerk in Veere. Aanvang 20.00 uur.